ΕΠΙΚΑΙΡΑ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ: ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΩ ΓΙΑ ΝΑ ΖΩ ΟΧΙ ΝΑ ΖΩ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΩ


Ευγενικός, χαμογελαστός και ετοιμόλογος ήταν ο Γιάννης Λαζαρίδης. Ένας νέος ηθοποιός με όραμα και ακατεύναστο πάθος με το θέατρο. Η Townsendia σας παρουσιάζει τη συζήτηση που είχε μαζί του, μαθαίνοντας όλα όσα σχετίζονται με την προσωπικότητά του αλλά και τις επαγγελματικές του εμπειρίες.

Πώς αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός;

Ήταν κάτι που ήθελα από την ώρα που γεννήθηκα. Θυμάμαι τον εαυτό μου από μικρό, που ήθελα να ασχοληθώ με αυτό το πράγμα. Οπότε έψαχνα πάντα την ευκαιρία, το πώς θα γίνω ηθοποιός όταν μεγαλώσω και θυμάμαι κιόλας όταν ήμουν μικρός, όταν πήγαινα σχολείο ή περπατούσα πάντα έκανα κάποιο ρόλο μόνος μου. Έκανα τον κλέφτη, τον αστυνόμο, γενικά πάντα ήθελα να κάνω αυτό το επάγγελμα.

Οι γονείς σου είναι σύμφωνοι με το επάγγελμα που διάλεξες;

Ναι, δεν έχουν κάποιο πρόβλημα. Η μαμά μου στην αρχή είχε τρομάξει γιατί ξέρουμε ότι είναι ένας χώρος δύσκολος και γενικά οι γονείς είχαν πρόβλημα με αυτά τα καλλιτεχνικά, παλιότερα. Εμένα δεν είχαν πρόβλημα. Πως να στο πω, σαν να μην το πίστευαν και τόσο άλλα, ναι με στηρίζουν και είναι δίπλα μου. Δεν θέλω να ζω για να δουλεύω, θέλω να δουλεύω για να ζω.

Ποια είναι η πιο ενδιαφέρουσα παράσταση που έχεις συμμετάσχει και γιατί;

Είναι αυτή που είχα σκηνοθετήσει εγώ και την είχαμε γράψει μαζί με το φίλο μου τον Άνθιμο Κατιρτζόγλου το «Καφέ Ονείρων», που το ανεβάσαμε το 2013 στο θέατρο Σοφούλη. Ήταν η πρώτη μου απόπειρα σκηνοθεσίας. Είχα το ρόλο της γιαγιάς, είχε στοιχειά τρίτης ηλικίας, 70s και 80s, τα οποία χρειάστηκαν πολλή έρευνα για να τα βρούμε (κοστούμια κλπ).

Προτιμάς το θέατρο ή την τηλεόραση;

Το θέατρο, γιατί σίγουρα έχει περισσότερη ποιότητα ενώ η τηλεόραση όχι και τόσο. Στην τηλεόραση τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο γρήγορα. Παίρνεις το κείμενο τώρα και μεθαύριο πρέπει να κάνεις γύρισμα. Δεν πιστεύω ότι η ελληνική τηλεόραση έχει τόσο ποιότητα όσο το θέατρο. Θα έκανα τηλεόραση, καθώς είναι ένα μέσο που σε κάνει πιο αναγνωρίσιμο. Στο θέατρο κάνεις κατάθεση ψυχής, παίρνεις ενέργεια από το κοινό, είναι άλλο πράγμα.

Βιοπορίζεσαι αποκλειστικά από το επάγγελμα του ηθοποιού;

Φυσικά και όχι! Αυτοί που το κάνουν είναι ελάχιστοι μη σου πω και κανένας στην Ελλάδα. Σε μια μεγάλη παράγωγη μπορεί να βγάλεις και περισσότερα από το βασικό μισθό άλλα πόσο θα κρατήσει αυτό; Μία σεζόν, δύο; Είναι ένα επάγγελμα, που είναι μονίμως στον αέρα.

Η πρεμιέρα είναι όντως τόσο ξεχωριστή ή τη θεωρείς ισάξια με τις υπόλοιπες παραστάσεις;

Είναι για μένα ο οργασμός των προβών γιατί κάθεσαι πάρα πολλούς μήνες και δουλεύεις από το τίποτα για να ανεβάσεις μια παράσταση, που δεν ξέρεις πώς θα βγει. Είναι ο οργασμός του έρωτα. Φυσικά και είναι ισάξια με τις άλλες παραστάσεις όπως και με τις πρόβες. Στην πρόβα πρέπει να δουλεύεις σαν να κάνεις παράσταση. Η πρεμιέρα είναι η αρχή και το τέλος είναι ο χωρισμός. Η τελευταία παράσταση δηλαδή...

Πώς βλέπεις τις παραγωγές στη Θεσσαλονίκη;

Αυτό κρίνεται με βάση το κοινό. Δεν είμαι κριτικός θεάτρου και ούτε θέλω να μπω στη διαδικασία να κρίνω άλλες παράγωγες. Όσοι είναι εδώ στην πόλη, προσπαθούν εδώ και δεν πηγαίνουν στην Αθήνα. Το θεωρώ πολύ αξιόλογο, γιατί δυστυχώς πρέπει να κατέβεις στην Αθήνα για να προχωρήσεις.

Θα πήγαινες πότε στην Αθήνα για καλύτερες επαγγελματικές ευκαιρίες;

Υπάρχουν 17-20 δραματικές σχολές, αν δεν κάνω λάθος ενώ εδώ τρεις,  άλλα δυστυχώς εκεί είναι που μπορείς να κάνεις κάτι. Δυστυχώς η Θεσσαλονίκη τρώει τα παιδιά της. Εμείς το λέμε γενικά για την Ελλάδα, άλλα στο θέατρο η ίδια η Θεσσαλονίκη τρώει τα παιδιά της επειδή εδώ δεν είσαι αναγνωρίσιμος και πολύ άπλα ούτε πρόκειται να γίνεις. 

Τι πιστεύεις ότι χρειάζεται για να ξεχωρίσεις σε αυτόν τον τομέα;

Δουλειά, πολλή δουλειά. Δεν πρέπει να σταματάς με τίποτα, δεν πρέπει να απογοητεύεσαι με τίποτα, αλλιώς θα το χάσεις. Επίσης πρέπει να ψάχνεις γιατί δεν θα χτυπήσει το τηλέφωνο μια μέρα και θα σου πει "έλα θέλω να παίξεις μαζί μου". Για να το κάνεις αυτό πρέπει πρώτα να ψάξεις, να μην κοιμάσαι τα βράδια, να τρέχεις από το πρωί σε οποιαδήποτε ακρόαση υπάρχει. Θέλει πολλή ταλαιπωρία και δουλειά. Αν φέρει καρπούς, θα το καταλάβεις από τον κόσμο. Είναι σαν το εστιατόριο, που αν δεν είναι καλό το φαγητό δεν θα ξαναπάς. Υπάρχουν θεατές που έχουν έρθει 2-3 φόρες στην ίδια παράσταση. Η διαφήμιση είναι ο ίδιος ο κόσμος.

Ποια είναι τα μελλοντικά επαγγελματικά σου σχέδια;

Θέλω να έχω τις δικές μου παραγωγές, τις οποίες θα σκηνοθετώ κιόλας. Θέλω να ασχοληθώ και με το παιδικό και με το θέατρο ενηλίκων. Να δημιουργήσω ένα εργαστήρι στην πόλη, που ταυτόχρονα θα κάνει παραγωγές. Φυσικά αυτό δε σημαίνει πως αν χρειαστεί να παίξω κάπου δεν θα παίξω. Επίσης, κάποια στιγμή θα ήθελα να μπορώ και εγώ να διδάξω σε μαθητές. Το καλοκαίρι σκέφτομαι να κάνω bar theatre σε όποια περιοχή ζητηθεί και είναι ένα πολύ ωραίο εγχείρημα. Κόσμος, μουσική, διασκέδαση, ποτό.

Συνέντευξη: ΕΛΕΝΑ ΓΙΑΜΑΛΙΔΟΥ



TOWNSENDIA Designed by ΕΡΗ Χ. Templateism.com Copyright © 2016

Εικόνες θέματος από Bim. Από το Blogger.